Metale ciężkie

Metale ciężkie, jak kadm czy ołów, dobrze wiążą się z melaniną występującą w większej ilości u ludzi z ciemną karnacją skóry. We krwi ołów wiąże się z erytrocytami. Po pobraniu stężenie ołowiu wzrasta najpierw w tkankach miękkich, a potem dopiero przemieszcza się do kości. Mózg noworodków, szczególnie z obszarów silnie uprzemysłowionych, również może zawierać wysokie stężenia tego metalu, gdyż ma jeszcze słabo rozwiniętą barierę krew-mózg. Wrażliwość na ołów wzrasta ponownie w starszym wieku, gdyż następuje wtedy zaburzenie w odkładaniu się tego metalu w kościach.

Przeszło 95% rtęci jest przyjmowane w postaci związków metyloorganicznych, najczęściej metylortęci. Organizm dziecka lepiej absorbuje rtęć. Mężczyźni wchłaniają rtęć łatwiej niż kobiety. Rtęć może pokonywać barierę krew-mózg i dostawać się do łożyska. We krwi płodu może być o 20% więcej rtęci niż we krwi matki. Może to jednak wynikać z większej liczby hematokrytowej krwi płodu. Głównym miejscem magazynowania rtęci w połączeniach nieorganicznych są nerki. Eliminowana może być tylko postać nieorganiczna tego pierwiastka.

Niektóre metale są w organizmie człowieka niezbędne. O przydatności metali jako pierwiastków śladowych mogą świadczyć następstwa wywołane ich brakiem w diecie człowieka. Na niezbędność metali śladowych wskazują zaburzenia prawidłowości wzrostu organizmu lub brak możliwości zakończenia cyklu rozwojowego. Mimo że dany pierwiastek jest niezbędny w ilościach śladowych, w wyższych stężeniach może stać się toksyczny.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>