Przepis o karencji

W celu lepszej ochrony człowieka wydano również przepis o karencji, zgodnie z którym przez pewien okres, potrzebny do rozkładu w glebie danego preparatu na związki nieszkodliwe, nie wolno z niej zbierać plonów ani przeznaczać ich do spożycia. Z praktyki wiadomo jednak, że nie wszyscy producenci przestrzegają okresów karencji. Ze względu na duże rozdrobnienie produkcji roślinnej nadzór nad przestrzeganiem tych przepisów jest trudny, a w niektórych przypadkach praktycznie niemożliwy. Łamanie tych przepisów prowadzi niekiedy do niebezpiecznego przekraczania dopuszczalnych ilości trucizn w środkach spożywczych.

Jednym z najdramatyczniejszych przykładów chemicznej i technicznej manipulacji środowiskiem po to, by za wszelką cenę uzyskać zwiększenie plonów, jest historia okolic Morza Aralskiego. Znajdujące się tam plantacje bawełny zostały wprost zasypane tonami pestycydów i nawozów spływających potem kanałami nawadniającymi do rzek. Woda ta spowodowała najwyższą na świecie śmiertelność niemowląt i ciężkie schorzenia u prawie wszystkich mieszkańców tych okolic. Nawadniane sztucznie gleby uległy zasoleniu, a rzeki, które zamiast do morza wylewały swe wody do kanałów nawadniających, spowodowały wysychanie Morza

Aralskiego, a w konsekwencji zmiany klimatu (ocieplenie i osuszenie). Był to tragiczny „ekologiczny bumerang”!

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>