W warunkach naturalnych

kierunek wiatru, lokalizacja źródła emisji, topografia terenu. Do organizmu wraz z substancjami niezbędnymi dla metabolizmu przedostają się substancje obce, wywierające szkodliwe działanie, które nazywamy ksenobiotykami. Do tej grupy można zaliczyć te metale, których rola biologiczna nie została jasno wykazana (rtęć, kadm, ołów), a także inne, biologicznie niezbędne, jeśli występują w stężeniach znacznie przekraczających zapotrzebowanie organizmu. Podstawowe drogi ich wchłaniania są związane z przewodem pokarmowym, skórą i drogami oddechowymi.

W warunkach naturalnych metale napotykają określone przeszkody, które powodują, iż stopień ich wchłanialności jest bardzo różny. Podstawową barierą jest dla nich błona komórkowa, przez którą swobodnie (na drodze dyfuzji biernej) mogą się przemieszczać tylko cząsteczki o średnicy mniejszej niż średnica kanałów białkowych zlokalizowanych w jej wnętrzu.

W przewodzie pokarmowym metale wchłaniają się głównie w przednim odcinku jelita, w komórkach wchłaniających, zwanych enterocytami. Metale ciężkie w postaci wolnych jonów trudno wchłaniają się w jelicie, lecz ich połączenia organiczne mogą się wchłaniać prawie całkowicie. Białka transportujące żelazo i wapń mogą wykorzystywać także inne, konkurujące z nimi metale. W ten sposób może się wchłaniać mangan, kobalt, ołów, kadm, stront. W przewodzie pokarmowym zachodzi również swoista rywalizacja między metalami, której efektem są zmiany ich wchłaniania, np. w obecności kadmu gorzej mogą się wchłaniać cynk i miedź. Większe znaczenie ma wnikanie metali drogami oddechowymi ze względu na wysoki metabolizm, który wymaga intensywnej wymiany gazowej.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>